Μύρτις: πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν

Πριν από 2.500 χρόνια

Η μικρή Μύρτις είναι ξαπλωμένη στο κρεβάτι. Το πρόσωπό της είναι κόκκινο. Φαίνεται ταλαιπωρημένη και κουρασμένη. Εδώ και έξι μέρες ψήνεται στον πυρετό. Ζητάει συνεχώς νερό. Βήχει έντονα.

Το αγοράκι του απέναντι σπιτιού είχε τα ίδια συμπτώματα για εννιά μέρες. Δεν άντεξε, πέθανε.

Η μητέρα της Μύρτιδας ανησυχεί πολύ για το κορίτσι της. Προσθέτει ξύλα στην εστία, ενώ βράζει σούπα με λαχανικά. Έξω κάνει κρύο. Άραγε η μικρή της κόρη θα τα καταφέρει; Θα γίνει καλά; Μόνο οι θεοί ξέρουν…

Ο πατέρας της Μύρτιδας είναι στην αγορά της πόλης. Βλέπεις τους άντρες να είναι ανήσυχοι και να συζητούν για τη μεγάλη αρρώστια που ταλαιπωρεί μικρούς και μεγάλους. Φοβούνται πως η αρρώστια είναι μεταδοτική, κολλάει από τον έναν στον άλλο.

Οι γιατροί δεν μπορούν να γιατρέψουν τους αρρώστους.

Ξαφνικά ο αγγελιοφόρος φέρνει στην αγορά την κακή είδηση, «ο Περικλής, ο ηγέτης της Αθήνας, είναι και αυτός άρρωστος». Τι μεγάλη συμφορά έπεσε στην πόλη…

Πήρε να βραδιάζει, ο πατέρας γυρίζει στο σπίτι. Η μικρή του κόρη κοιμάται βαριά. Η μάνα της στο προσκεφάλι μένει άγρυπνη. Το κορίτσι δε θα ξυπνήσει ποτέ. Ο Ερμής οδηγεί τη ψυχή της στον Άδη.

Το πρωί οι δυο γονείς θα πάρουν το άψυχο σώμα και χωρίς καμιά φροντίδα και χωρίς κτερίσματα θα το πετάξουν σ’ έναν ομαδικό τάφο στον Κεραμικό…

Πριν από 16 χρόνια

Όταν γίνονταν τα έργα για την κατασκευή του ΜΕΤΡΟ της Αθήνας, 1994-1995, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν έναν ομαδικό τάφο. Πήραν τα σκαλιστήρια και τα πινέλα τους, μέτρο και σκουπάκια και άρχισαν να ψάχνουν μέσα στα χώματα. Όσα έβρισκαν τα έβαζαν με προσοχή μέσα σε κουτιά και τα μετέφεραν στο εργαστήριο για μελέτη.

Σήμερα, 25 Νοεμβρίου 2011

Η τάξη μας, η Γ' του 11ου Δημοτικού Σχολείου Ν. Ιωνίας Βόλου, επισκέφτηκε την έκθεση "Μύρτις: πρόσωπο με πρόσωπο με το παρελθόν" που φιλοξενείται στο χώρο του Μουσείου Πλινθοκεραμοποιίας Τσαλαπάτα. Είδαμε, ακούσαμε, πιάσαμε, ζωγραφίσαμε, παίξαμε. Περάσαμε πολύ καλά...

Μαρμελάδα από… κόκκινο

Σήμερα στην τάξη μας, Παρασκευή 11 Νοεμβρίου 2011, ήρθαν η κα. Χίλντα και η κα. Νικόλ, η μητέρα του Φιλήμωνα. Μας έπαιξαν κουκλοθέατρο και μας βοήθησαν να φτιάξουμε κούκλες και σκαντζοχοιράκια...

ΠΡΑΞΗ Α΄

Εσωτερικό σπιτιού. Στην σκηνή είναι η μαμά και ο Τάσος.
 ΜΑΜΑ: Φθινοπώριασε πια!
ΤΑΣΟΣ: Πώς το ξέρεις μαμά;
ΜΑΜΑ: Δε θέλει και πολλή σκέψη. Το δείχνουν τα κίτρινα φύλλα των δέντρων, η σιγανή βροχή, τα σταφύλια που κρέμονται στο αμπέλι κι ένα σωρό άλλα φρούτα που βγαίνουν αυτή την εποχή.
ΤΑΣΟΣ: Ποια άλλα φρούτα βγαίνουν τώρα το φθινόπωρο;
ΜΑΜΑ: Λέω να παίξουμε ένα παιχνίδι. Εγώ θα περιγράφω ένα φθινοπωρινό φρούτο κι εσύ θα λες τ’ όνομά του.
ΤΑΣΟΣ: Αχ! Ωραία!
ΜΑΜΑ: Το σχήμα του είναι μακρουλό, το χρώμα του πράσινο.
ΤΑΣΟΣ: Χμ… αχλάδι.
ΜΑΜΑ: Ρώγα, ρώγα το… και τρωγόπιναν οι φίλοι.
ΤΑΣΟΣ: Σταφύλι…το βρήκα!
ΜΑΜΑ: Είναι βαρύ, μεγάλο, κίτρινο, σκληρό, γίνεται γλυκό και είναι απ’ έξω γεμάτο χνούδι.
ΤΑΣΟΣ: Κυδώνι.
ΜΑΜΑ: Α! Έχω μια ιδέα! Σήμερα θα ‘ρθει ο παππούς. Δεν πας στον κήπο να μαζέψεις από κείνα τα φρούτα που είναι κόκκινα, στρόγγυλα…
ΤΑΣΟΣ: Ξέρω, ξέρω, μην το πεις…
ΜΑΜΑ: Εντάξει. Γρήγορα να προλάβουμε πριν έρθει ο παππούς, να κάνουμε γλυκό και μαρμελάδα!

ΠΡΑΞΗ Β΄
Κήπος με δέντρα. Ο Τάσος κρατάει ένα καλάθι και προχωρεί κοιτάζοντας γύρω του.
ΤΑΣΟΣ: Μπα! Τι είναι τούτο πάλι; Τόση ώρα περπατάω, κοιτάζω από δω, κοιτάζω από κει, τίποτα! Ούτε ένα φρούτο απ’ αυτό που μου είπε η μαμά. Ούτε μια φραουλίτσα. Τι έγινε και εξαφανίστηκαν όλες; (Εμφανίζεται ένας σκαντζόχοιρος.) Καλά που σε βρήκα, εσύ σίγουρα θα ξέρεις ποιος έκοψε όλες τις φράουλες.
ΣΚΑΝΤΖΟΧΟΙΡΟΣ: Φ ρ ά ο υ λ ε ς; (Απορημένος κουνάει το κεφάλι του και φεύγει.)
Η συνέχεια της ιστορίας είναι γνωστή σε μας...εσείς μπορείτε να φανταστείτε τη δική σας συνέχεια...

Το Μουσείο Μηλεών...πάει σχολείο

Η Γ΄τάξη, του 11ου Δημοτικού Σχολείου Ν. Ιωνίας Βόλου, φιλοξενεί τη μουσειοσκευή "Η ελιά και το λάδι" του Μουσείου Μηλεών. Επίσης σε χώρο του σχολείου φιλοξενείται η έκθεση για το "ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ".

Το 1982 εγκαινιάζεται στις Μηλιές η ιδιωτική συλλογή της Ελένης-Φαίης Σταμάτη που παρουσιάζει εικόνες και στοιχεία του χωριού. Πέντε χρόνια αργότερα, το εκθεσιακό υλικό αυτής της συλλογής, εμπλουτισμένο, δωρίζεται στην Κοινότητα Μηλεών. Το Τοπικό Μουσείο ξεκινά τη λειτουργία του με στόχο τη διάσωση, παρουσίαση και διατήρηση της πολιτιστικής κληρονομιάς του χωριού.

Το Μουσείο οργανώνεται ως εκπαιδευτικός χώρος που προσφέρει στα παιδιά τη δυνατότητα να συμμετέχουν ενεργά μεταβάλλοντας την επίσκεψη τους σε μια ευχάριστη, δημιουργική εμπειρία. Σε αυτό συμβάλλουν και τα εκπαιδευτικά φυλλάδια που προάγουν τη βιωματική γνώση.

Η συνεργασία του Δημοτικού Τοπικού Μουσείου Μηλεών από το 1989 με τους εκπαιδευτικούς και τους μαθητές γίνεται ακόμα πιο στενή χάρη στις μουσειοσκευές του, που έχουν ως αποτέλεσμα να «φέρνουν» το Μουσείο στο σχολείο. Η κάθε μουσειοσκευή είναι ένα κινητό εκπαιδευτικό πακέτο-πρόγραμμα που δανείζεται δωρεάν και έχει ως θέμα τη ζωή στο χωριό. Θέματα των μουσειοσκευών είναι α) Η ελιά και το λάδι, β) Από το στάρι στο ψωμί, γ) Το επάγγελμα του πεταλωτή, δ) Το σαμάρι, ε) Το τρενάκι του Πηλίου και στ) Η ζωή στο χωριό. Ο δανεισμός τους γίνεται από το Κέντρο Ερεύνης Ελληνικής Λαογραφίας της Ακαδημίας Αθηνών και από το γράφοντα. Οι μουσειοσκευές έχουν ταξιδέψει μέχρι και τα Πομακοχώρια της Ροδόπης μεταφέροντας το μήνυμα στους μικρούς μαθητές πως ο πολιτισμός ενώνει. Οι διαφορές στη γλώσσα και τη θρησκεία δεν αποτελούν εμπόδιο για την γνωριμία, την αποδοχή και το σεβασμό του άλλου.

 Το ενδιαφέρον του Μουσείου δεν εστιάζεται μόνο στην πολιτιστική κληρονομιά, αλλά ενδιαφέρεται ζωηρά και για την προστασία του περιβάλλοντος. Με σύνθημα «Το περιβάλλον είναι υπόθεση όλων μας», παρουσιάζει περιοδικά, από το 1990, σχετική έκθεση πλαισιωμένη από οικολογικό εργαστήρι για παιδιά.

 

Το Δημοτικό Τοπικό Μουσείο Μηλεών Πηλίου είναι ένας καθρέφτης, μέσα στον οποίο ο τοπικός πληθυσμός ανακαλύπτει την ταυτότητά του. Είναι ένας καθρέφτης που οι ντόπιοι παρουσιάζουν στους ανθρώπους που επισκέπτονται τον τόπο τους για να κατανοήσουν καλύτερα τον τόπο αυτό. Είναι ένα Μουσείο που πρωτοπορεί και βρίσκεται πάντα κοντά στην Εκπαίδευση!

Σημείωση:
Τι περιλαμβάνει η Μουσειοσκευή

• Ενημερωτικό υλικό για τον εκπαιδευτικό • Πλαστικοποιημένες Φωτογραφίες σε Α4 • Αντίστοιχες διαφάνειες • Σχετικό CD • Αντικείμενα σχετικά με το θέμα • Εκπαιδευτικό φυλλάδιο • Προτάσεις για την παρουσίαση του υλικού • Προτάσεις δημιουργικής απασχόλησης • Έντυπο αξιολόγησης Έχει γίνει συμπλήρωση με φύλλα εργασίας, που έχουν σχεδιαστεί από το γράφοντα και φωτοαντίγραφα πινάκων ζωγραφικής με θέμα την "ελιά".

Στο πλινθοκεραμοποιείο Τσαλαπάτα... 4+1 ιστορίες

Η Γ' τάξη του 11ου Δημοτικού Σχολείου Ν. Ιωνίας Βόλου, την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου 2011, επισκέφτηκε το Μουσείο Τσαλάπατα και υλοποίησε εκπαιδευτικό πρόγραμμα.

Το πλινθοκεραμοποιείο Τσαλαπάτα, ως μουσείο του εαυτού του, αποτελεί σήμερα ένα  μέσο σύνδεσης με το παρόν και το μέλλον. Γίνεται ένα αρχείο της συλλογικής μνήμης της πόλης του Βόλου. Μπορεί οι μηχανές του να σταμάτησαν και ο φούρνος Hoffman να έσβησε για πάντα, αλλά ο χώρος στο σημερινό επισκέπτη έχει να πει  ιστορίες συνδεμένες με πρόσωπα, ιστορίες που μπλέκονται με την πορεία της πόλης.

Πριν από την επίσκεψη εργαστήκαμε στην τάξη κάνοντας αναφορά στην περιοχή των Παλαιών. Την ημέρα της επίσκεψης τα παιδιά στην αρχή άκουσαν τις 4+1 ιστορίες, χωρίστηκαν σε δυο ομάδες, ξεναγήθηκαν στο χώρο συμπληρώνοντας φύλλα εργασίας και δούλεψαν στο εργαστήρι πηλού.

...

"Η τέταρτη ιστορία έχει σειρά.

Για την άργιλο μας μιλά και το ξύλινο αλογάκι

μας τα παρουσιάζει σύντομα και καλά.

Σαν έφτανε το αργιλόχωμα στο χώρο του εργοστασίου άλλο πήγαινε στο πατάρι του μύλου κι άλλο το πήγαιναν πρώτα σε μια μεγάλη καμαρούλα. Ήταν το χώμα που έπρεπε να καθαριστεί. Με αυτό έφτιαχναν τα κεραμίδια αλλά και τα τούβλα που σαν σε τοίχο χτίζονταν πάντα ανθρώπου μάτι τα έβλεπε. Εκεί που λέτε  ανακάτευαν την άργιλο με  μπόλικο νερό μέχρι να γίνει ένας «χυλός», κάτι σαν πηχτή σούπα .

Στη συνέχεια το χωμάτινο χυλό τον έριχναν μέσα σε τεράστιες χωμάτινες λεκάνες που βρισκόταν στην αυλή του εργοστασίου. Σήμερα οι λεκάνες αυτές σκεπάστηκαν με πράσινο γρασίδι. Έμειναν όμως και μερικές που έχουν μέσα άργιλο, για να τις βλέπουν οι επισκέπτες του Μουσείου και να καταλαβαίνουν πως γινόταν ο καθαρισμός της αργίλου.

Στις χωμάτινες λεκάνες, στα τηγάνια όπως τις αποκαλούσαν οι εργάτες, η άργιλος καθόταν κάτω- κάτω, ενώ πάνω-πάνω πήγαινε το νερό που μέσα μπορεί να είχε φύλλα και ξυλαράκια. Οι εργάτες έπαιρναν και έβγαζαν  τα φύλλα και τα ξυλαράκια, ενώ ο ήλιος ζέσταινε το χυλό και το νερό σιγά-σιγά έφευγε, εξατμιζόταν. Έτσι έμενε η άργιλος καθαρή. Μετά την έκοβαν σε μεγάλα κομμάτια και τη φόρτωναν σε μικρά βαγονέτα, μεταλλικά καρότσια. Κι εκείνα με τη σειρά τους έφερναν το καθαρό αργιλόχωμα στο πατάρι του μύλου.

Ήταν μια δουλειά κουραστική που έπαιρνε μέρες. Γι’ αυτό και μετά από πολλά χρόνια τα αφεντικά του εργοστασίου αποφάσισαν να αγοράσουν μηχανήματα ειδικά και ακριβά. Το αργιλόχωμα καθαριζόταν γρήγορα πια χωρίς τη βοήθεια του νερού. Ο σπαστήρας έσπαζε τους μεγάλους βόλους χώματος. Τα τριβεία τρίβανε το χώμα για να γίνει ψιλό και τα κόσκινα το κοσκίνιζαν, για να φύγουν πετραδάκια και ξυλάκια, φύλλα και σκουπιδάκια. Και το καθαρό χώμα μαζευόταν σε μια μεγάλη ξύλινη λεκάνη. Είναι τόσο ψηλή, που σαν στηθείτε μπροστά της, όσο κι αν προσπαθήστε το μέσα της δε μπορείτε να δείτε. Από εκεί το καθαρό χώμα με μια μεταφορική ταινία πήγαινε στο πατάρι του μύλου.  

Φθάσαμε στην πέμπτη ιστορία με τον Κεραμίδα και τους Τούβλινους. Ένα βράδυ φθινοπωρινό είχα ξεχάσει το ξύλινο αλογάκι έξω στην αυλή του σπιτιού μας. Το βράδυ έπιασε ένας δυνατός αέρας και μια ξαφνική μπόρα. Το πρωί σαν σηκώθηκα έτρεξα αμέσως στην αυλή. Το αλογάκι μου ήταν μούσκεμα και δίπλα του ένα σπασμένο κεραμίδι. Τρόμαξα, δεν ήξερα τι να πω.

-Αχ, φίλε μου συγχώρεσέ με  που σε άφησα έξω όλο το βράδυ.
- Δεν πειράζει, γιατί γνώρισα καινούριους φίλους, μου απάντησε.
- Και ποιοι είναι οι φίλοι σου, ρώτησα.
- Ο Κεραμίδας, που λίγο έλειψε να πέσει στο κεφάλι μου, και οι αδερφοί Τούβλινοι.
- Και πότε πρόλαβες να τους κάνεις φίλους σου;
- Δε θέλει και πολύ, είναι όλοι τους από καλή πάστα, πρώτης ποιότητας σου λέω. Τους συμπάθησα πολύ και ξέρεις γιατί; Γιατί πέρασαν πολλά στη ζωή τους, κουράστηκαν, για να φτάσουν μέχρι εδώ. Η ιστορία τους μοναδική θα σε ενδιαφέρει…και το ξύλινο αλογάκι άρχισε να μου διηγείται την ιστορία του Κεραμίδα και των αδερφών Τούβλινων, όπως την άκουσε εκείνο το βράδυ με το δυνατό αέρα και την ξαφνική μπόρα. Είναι η ίδια ιστορία που θα σας πω και ‘γω, αυτή τη στιγμή.
Ο Κεραμίδας και οι αδελφοί Τούβλινοι είναι ξαδέρφια αγαπητά στο κόσμο ξακουστά. Γονείς τους η άργιλος και το νερό. Η ζωή τους ξεκίνησε μέσα σ’ ένα μεγάλο κάδο που έμοιαζε με ένα τεράστιο μίξερ, σαν αυτό που έχουν οι νοικοκυρές στην κουζίνα τους για να φτιάχνουν τη ζύμη των κουλουριών. Αυτός ο στρογγυλός κάδος με τις δυο μεγάλες ρόδες λέγεται μύλος και στο εργοστάσιο του Τσαλαπάτα μπορείς και σήμερα να τον δεις. Ένας εργάτης έριχνε στο μύλο άργιλο και νερό μέχρι  να γίνει  πηλός. Κι ύστερα ο πηλός πήγαινε σε κάτι μηχανές, στις πρέσες τούβλων και κεραμιδιών, για να πάρει το σχήμα και τη μορφή του κεραμιδιού και του τούβλου.
Και μετά ο Κεραμίδας και οι Τούβλινοι κλείστηκαν μαζί με τα άλλα τους αδέρφια και ξαδέρφια σε κάτι σκοτεινά, ζεστά μακρόστενα δωμάτια. Εκεί έμειναν περίπου δέκα μέρες, μέχρι να στεγνώσουν. Το μέρος αυτό το λένε ξηραντήρια, γιατί εκεί ξεραίνονταν τα τούβλα και τα κεραμίδια, δηλαδή στέγνωναν από το νερό.
Κι αφού στέγνωναν οι εργάτες τα μετέφεραν στο καμίνι, δηλαδή στο φούρνο το μεγάλο, το μαγικό και στον κόσμο μοναδικό. Μέρα νύχτα έκαιγε, όλη τη βδομάδα, Κυριακή, Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και πάλι από την αρχή. Ποτέ δε σταματούσε ούτε και σε μεγάλη γιορτή. Μόνο σαν ήρθε ο μεγάλος πόλεμος έσβησε. Κι άλλη μια φορά που το ποτάμι ξεχείλισε και όλος ο τόπος γέμισε νερά.
Τις πιο δύσκολες ώρες της ζωής τους οι αδελφοί Τούβλινοι και ο Κεραμίδας τις πέρασαν εδώ, στο φούρνο.
Στην αρχή τρόμαξαν σαν ήρθε πάνω τους και κάθισε μια μαύρη σκόνη.
-Ποια είσαι εσύ; Τι θέλεις και κάθεσαι πάνω στα σώματά μας, θα μας λερώσεις, είπαν με μια φωνή ο Κεραμίδας και οι Τούβλινοι.
- Μη φοβάστε, είμαι μαύρη και σκληρή
κι όταν τρίβομαι ψιλή.
Δεν είμαι από την Αφρική,
ζούσα βαθιά μέσα στη γη
και τώρα στη φωτιά θα δώσω ζωή.
Είμαι η καρβουνόσκονη χρήσιμη πολύ…

 -Να! έρχεται η φωτιά!

-Αχ μανούλα μου, θα μας κάψει...
- Μη φοβάσαι Κεραμίδα η φωτιά θα κάνει εσένα και τ’ αδέρφια σου και τα ξαδέρφια σου δυνατά. Σαν σας ψήσει η φωτιά, το σχήμα σας θα ναι παντοτινό και η αντοχή σας μεγάλη. Τίποτα δε θα σας φοβίζει, ούτε ο αγέρας, ούτε η βροχή, ούτε το χιόνι, ούτε ο καυτός ήλιος του καλοκαιριού. Θα γίνετε χρήσιμα υλικά στους ανθρώπους…
Και πράγματι ο Κεραμίδας και οι αδελφοί Τούβλινοι μαζί με τα άλλα τους αδέρφια και ξαδέρφια έγιναν οικοδομικά προϊόντα σαν αυτά που σε κάθε σπίτι συναντάμε.
Και πέρασαν τα χρόνια και το εργοστάσιο του Τσαλαπάτα έκλεισε κι οι μηχανές σταμάτησαν κι ο φούρνος έσβησε για πάντα. Μα οι άνθρωποι οι παλιοί πάντα θα θυμούνται την οικογένεια αυτή.
Μα  ιστορίες μας εδώ ας πάρουν τέλος
και το κεραμοποιείο το παλιό
που μουσείο έχει γίνει μοναδικό
μας περιμένει όλους με το καλό".

Παίζοντας με γρίφους

1.    «Απ’ το Διμήνι έρχομαι

        από τα χρόνια του λίθου γνωστή,

        μα και σήμερα χρήσιμη πολύ.»

2.    «Είμαι μαύρη και σκληρή κι όταν τρίβομαι ψιλή.

         Δεν είμαι από την Αφρική, μα ζω κάτω από τη γη.

         Πρόσεχε να μην ανάψω

         γιατί σίγουρα θα σε κάψω!»

3.    «Στου Τσαλαπάτα το εργοστάσιο παλιά

 μας βγάζανε σε κομμάτια πολλά,

χρήσιμα υλικά για σπίτια γερά.»

  

4.    «Είμαι μεγάλος και τρανός

 στο Μουσείο γνωστός,

 άργιλο και νερό

 το έκανα μίγμα καλό.»

5.    «Ήμουν γνωστή

πάνω σε ιδιωτική γραμμή,

         τώρα στου Μουσείου την αυλή

         κάθομαι μοναχή.»

Σημείωση: Το πρόγραμμα σχεδιάστηκε από το γράφοντα και υπάρχει σε έκδοση του ΚΠΕ Μακρινίτσας.

Με παρατυπίες η στελέχωση του ΚΠΕ Μακρινίτσας

Με ευθύνη της Περιφερειακής Διευθύντριας Εκπαίδευσης Θεσσαλίας τα Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Θεσσαλίας ( Μακρινίτσας, Κισσάβου-Ελασσόνας, Μουζακίου και Περτουλίου-Τρικαίων) δεν έχουν ακόμη στελεχωθεί με τις νέες παιδαγωγικές τους ομάδες.
Η Υπουργική απόφαση όριζε ότι «Οι Περιφερειακές Διευθύνσεις Εκπαίδευσης οφείλουν να ολοκληρώσουν τις διαδικασίες μέχρι 26/8/11 και να ανακοινώσουν το αποτέλεσμα στους ενδιαφερόμενους, στις υπηρεσίες τους και στη Διεύθυνση Σ.Ε.Π.Ε.Δ του ΥΠ.Δ.Β.Μ.Θ. μέχρι τις 29/8/11». Και πολύ σωστά όριζε η απόφαση ημερομηνίες πριν την έναρξη της σχολικής χρονιάς, ώστε να μη δημιουργηθεί αναταραχή στις σχολικές μονάδες με τη μετακίνηση των εκπαιδευτικών.
Αλήθεια στην Περιφέρεια Θεσσαλίας γιατί κωλυσιεργούν; Η διαδικασία ακόμη συνεχίζεται, μιας και οι εκπαιδευτικοί της Β/θμιας κλήθηκαν τη Δευτέρα 10 Οκτωβρίου στη Λάρισα για να περάσουν από τη διαδικασία της συνέντευξης. Οι εκπαιδευτικοί της Α/θμιας είχαν κληθεί στις 2 Σεπτεμβρίου. Μήπως οι παρατυπίες που έγιναν στην όλη διαδικασία, που αφορούσε στην ενημέρωση και το χρόνο διεξαγωγής της συνέντευξης για την Α/θμια, λειτούργησε στη λογική "ας μη βιαζόμαστε, όλα θα ξεχαστούν με την πάροδο του χρόνου";
Η σκέψη, που σε κάθε σώφρονα εκπαιδευτικό γεννιέται, είναι πως η μετακίνηση 21 εκπαιδευτικών στα Κέντρα θα φέρει αναστάτωση στις σχολικές μονάδες. Ποια είναι η παιδαγωγική ευαισθησία της Περιφερειακής Διευθύντριας Εκπαίδευσης κ. Κ. Πράντζου-Κανιούρα ;
Σε περίοδο που κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι περνούν σε εφεδρεία, πώς η Περιφερειακή Διευθύντρια Εκπαίδευσης Θεσσαλίας παραμένει στη θέση της, αν και παραβιάζει υπουργικές αποφάσεις και αρνείται να απαντήσει σε αιτήματα υφισταμένου της, όταν η νομοθεσία επιβάλλει να δώσει απάντηση;
Ως πότε οι έχοντες πολιτικές πλάτες, θα ναι στις δικές μας πλάτες και θα αυθαιρετούν;
Ως εκπαιδευτικός που εργάστηκε από το 2002 έως και τον Αύγουστο του 2010 στο Κέντρο Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης Μακρινίτσας, ενδιαφέρθηκα εκ νέου να υποβάλω αίτηση για να συμμετάσχω στη διαδικασία επιλογής, μόλις πληροφορήθηκα τη σχετική υπουργική απόφαση.
Η διαδικασία προέβλεπε την κατάθεση βιογραφικού, ώστε να εξαχθούν τα μετρήσιμα μόρια και συνέντευξη ενώπιον υπηρεσιακού συμβουλίου.
Το παράδοξο είναι πως δεν ενημερώθηκα εγκαίρως υπηρεσιακά για τα μετρήσιμα μόρια και την ημερομηνία συνέντευξης. Δεν αναρτήθηκε πίνακας, με τα μετρήσιμα μόρια Υποψηφίων για τα ΚΠΕ Θεσσαλίας, στη Διεύθυνση Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας, όπως όριζε η εγκύκλιος και δεν τηρήθηκαν οι ημερομηνίες για ενστάσεις.
Με βάση την απόφαση AΔΑ: 4ΑΣΦ9-ΚΜΟ της Αναπληρώτριας Υπουργού Παιδείας & Διά Βίου Μάθησης δινόταν 5 ημέρες για ενστάσεις, η οποία σε καμιά περίπτωση δεν τηρήθηκε. (Με βάση την ηλεκτρονική παραλαβή του εγγράφου από τη Δ/νση Α/θμιας Μαγνησίας τελευταία ημέρα ήταν η Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011 και με βάση την ημερομηνία πρωτοκόλλου η Παρασκευή 8 Σεπτεμβρίου 2011). Επομένως ημέρα συνέντευξης δε θα μπορούσε να οριστεί πριν τη Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2011 και όμως πραγματοποιήθηκε την Παρασκευή 2 Σεπτεμβρίου. Την ημερομηνία αυτή αδυνατούσα να παρευρεθώ, μιας και βρισκόμουν για οικογενειακούς λόγους στην Κρήτη. Αν και ζήτησα με αίτημά μου να εξεταστώ άλλη ημέρα, το Υπηρεσιακό Συμβούλιο δεν μπήκε στον κόπο να απαντήσει. Το αποτέλεσμα, αν και ήμουν στον πίνακα δεύτερος σε μετρήσιμα μόρια, ήταν να βρεθώ τελικά εκτός του πίνακα.
Με έγγραφό μου προς το ΑΠΥΣΠΕ Θεσσαλίας, στις 15 Σεπτεμβρίου, ζήτησα να μου δοθούν εγγράφως απαντήσεις στα ερωτήματα που έθετα. Δυστυχώς ακόμη περιμένω απάντηση.
Διερωτώμαι με ποιον τρόπο τελικά θα πάρω απαντήσεις; Κάνοντας κατάληψη στο γραφείο της Περιφερειακής Διευθύντριας Εκπαίδευσης Θεσσαλίας ή καταφεύγοντας στη δικαστική οδό;
Η αγανάκτηση γίνεται δυστυχώς θυμός και οργή…

ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ ΑΠ' ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ 2ου Δ. ΣΧ. Ν. ΙΩΝΙΑΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ

Πέμπτη, 26 Μαΐου 2011

ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΗ ΕΞΟΡΜΗΣΗ ΣΤΗ ΒA ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ

ΣΧΟΛΙΚΗ ΟΝΕΙΡΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...

Ξεκίνησε σαν όνειρο.
Κυριακή πρωί.

Μάτια λαμπερά. Εξοπλισμός πλήρης. Αναχώρηση με περισσό καλαμπούρι και άφθονη διάθεση και ευχές για καλό κατευόδιο.Πρώτη στάση στον Πλαταμώνα για το δεκατιανό και παγωτό. Στο Λιτόχωρο και στη θέση Μύλοι στον Όλυμπο ο Άγιος Διονύσιος μας υποδέχεται στο μοναστήρι του, μας δίνει την ευλογία του μέσω του ιερομόναχου της Μονής και με το ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ μας καλεί τείνοντας το χέρι του να το ασπαστούμε και να πάρουμε με τον απαιτούμενο σεβασμό το ευλογημένο αντίδωρο.Τα σιγγίλια, τα κεντητά άμφια, οι πατριαρχικοί σταυροί, τα άγια λείψανα και τα παλιά χειρόγραφα μας καλούν να τα γνωρίσουμε και να τα θαυμάσουμε. Ο μαγικός χώρος, που βρίσκεται κτισμένη η Ι. Μ. Αγίου Προδρόμου στο Ακριτοχώρι Σερρών συμπληρώνει και κλείνει τη θρησκευτική τέρψι και ανάταση κάτω από τη σκέπη του αγίου της Μονής , δίνοντας χαρά και ευλογία στη χαρούμενη συντροφιά των 45 μαθητών/τριών και των 5 δασκάλων τους. Απολαμβάνουμε το γευστικότατο λουκουμάκι , πίνουμε το καθάριο δροσερό νεράκι που μας προσφέρεται, ανακτάμε τις δυνάμεις μας μετά το ολιγόωρο περπάτημα , βγάζουμε φωτογραφίες. Μας γίνεται ξενάγηση στο καθολικό της Μονής , της οποίας προσκυνάμε τα ιερά λείψανα, τις άγιες μορφές των εικόνων, διαλογιζόμαστε με τις γαλήνιες μορφές των μοναχών.Στη Θεσσαλονίκη, ο λευκός πύργος κι ο ανδριάντας του μεγάλου Έλληνα Μακεδόνα στρατηλάτη, του Μ. Αλεξάνδρου, μας δείχνουν το δρόμο προς την Καλαμαριά, όπου το πρώτο μας γεύμα είχε την τιμητική του. Η πρώτη μας μέρα τελειώνει έτσι όμορφα πηγαίνοντας για βραδινό φαγητό, μπάνιο και ξεκούραση στη μαθητική εστία των Ποροΐων Σερρών, στο κατάλυμά μας.

Το επόμενο πρωί και μετά το υπέροχο πρωινό ξεκινάμε για την αρχαία Αμφίπολη και το ομώνυμο Μουσείο του σπουδαίου αρχαίου εμπορικού και πολιτιστικού κέντρου της Μακεδονίας, όπου με τη βοήθεια ενός ξεναγού αντικρίζουμε χρυσά νομίσματα, επιτύμβιες στήλες, ανάγλυφα κιονόκρανα, θραύσματα τοιχογραφιών, αγάλματα θεοτήτων και ηρώων με εξαίσια πλαστική τεχνοτροπία, ασημένιες οστεοθήκες, σφραγίδες και ειδώλια, τάφους βασιλιάδων, κατάλοιπα κι υπολείμματα νεκροπόλεων . Όλα αυτά μας μεταφέρουν σε μια άλλη χωροχρονική διάσταση από την προϊστορική αρχαιότητα ως τα ύστερα βυζαντινά χρόνια. Η γνωριμία με το σημαντικό καλλιτεχνικό κέντρο της αρχαιότητας, απ’ το λιμάνι του οποίου ξεκίνησε ο Μ. Στρατηλάτης μας για την εκστρατεία του στα βάθη της Ασίας μας ενθουσίασε και το αποκορύφωμα υπήρξε η θέα του γιγάντιου μαρμάρινου Λέοντα της Αμφίπολης, χαρακτηριστικό επιτάφιο μνημείο της πόλης στα ρωμαλέα πόδια του οποίου φωτογραφηθήκαμε για να απαθανατίσουμε τη μεγάλη στιγμή.


Μετά το γεύμα στη γραφική πόλη της Καβάλας, πορευθήκαμε στην αρχαία πόλη των Φιλίππων, ξεναγηθήκαμε ατενίζοντας το αρχαίο θέατρο των 8.000 θέσεων και την υψηλή ακουστική. Έγινε αναφορά στο έργο και τη διδασκαλία του Απ. Παύλου κι επισκεφθήκαμε το βαπτιστήριο της πρώτης Ευρωπαίας Χριστιανής της Λυδίας σε μια ατμόσφαιρα ψυχικής ανάτασης.

Το βράδυ επακολούθησε γλέντι και διασκέδαση , με χορό και τραγούδι προς τιμήν 3 παιδιών, που είχαν τα γενέθλιά τους αυτές τις μέρες. Αφού ξεκουραστήκαμε την 3^η μέρα η σύγχρονη ιστορία «έπαιρνε σάρκα και οστά». Η άψογη ξενάγηση στις στοές των οχυρών του Ρούπελ,

ανάμεσα στα όρη Αγκίστρι, Όρβηλος και Μπέλες μας συγκίνησε όλους και βιώσαμε στιγμές του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, θαυμάζοντας τον ηρωισμό και την αυτοθυσία των προγόνων μας , εκπλαγέντες από τις αντίξοες συνθήκες διαβίωσής τους σε βάθος κάτω από τη γη μέχρι και πάνω από 27 μέτρα.Η λίμνη της Δοϊράνης και της Κερκίνης μας προσέφεραν την άπλετη, δροσιστική και φυσική ομορφιά τους κι οι κορμοράνοι, οι ερωδιοί, οι ασημόγλαροι, οι λαγγόνες, οι πελεκάνοι και οι πελαργοί με τα άπαιχτα παιχνιδίσματά τους κι αδιάκοπα φτερουγίσματά τους μας χαιρετούσαν προκαλώντας τέτοιο πανδαιμόνιο φυσικής οπτικής κι ακουστικής καλλιτεχνίας και αρμονίας, που δεν θα ήταν δυνατόν να μην συμμετάσχουμε στην όλη μαγευτική σύνθεση. Τα συναισθήματα χαράς, ευτυχίας , γαλήνης και οικολογικής ευαισθησίας κυριαρχούσαν παντού, ενώ λίγο πιο πέρα το φράγμα του ποταμού Στρυμόνακρατούσε τα ασυγκράτητα ορμητικά νερά του.

Ο δρόμος της επιστροφής υπήρξε συναρπαστικός. Τραγούδι, ανέκδοτα, χαλάρωση, γέλια, ξεφάντωμα. Όταν φτάσαμε στο σχολείο κι αντικρίσαμε γονείς και παππούδες, συνειδητοποιήσαμε ότι ζήσαμε μια αδήριτη πραγματικότητα. Όλα ήταν μια μεγάλη αλήθεια. Αλλά μήπως ήταν κάποιο όμορφο όνειρο; Δεν ήταν; Δεν το ξέρουμε ακόμη. Σημασία έχει ότι το ζήσαμε κι αυτό μετράει.

Ένα αξέχαστο μάθημα ζωής.

Για άλλη μια φορά από τους δασκάλους και

τους μαθητές των Ε΄ και ΣΤ΄τάξεων του 2^ου Δ. Σχ. Ν. Ιωνίας.